Niniejszy artykuł pochodzi ze strony the Mehrit Centre i jest częścią cyklu What You Need to Know. Został wykorzystany z pełną zgodą the Mehrit Centre. Możesz pobrać oryginał (artykuł w języku angielskim) w pliku PDF tutaj.

Mit 1: Kiedy naukowcy mówią o samoregulacji, mają na myśli zawsze to samo.

W rzeczywistości Jeremy Burman udokumentował aż 447 zastosowania terminu “samoreregulacja” w literaturze naukowej i pogrupował je w sześć odrębnych „rodzin koncepcji”.

Mit 2: „Samoregulacja” to tylko kolejna nazwa „samokontroli”.

Samoregulacja dotyczy radzenia sobie ze stresem, a nie hamowania impulsów wynikających z nadmiernego stresu.

Mit 3: Metoda samoregulacji (Self-reg) zapewnia bardziej efektywny sposób zarządzania zachowaniem niż tradycyjne podejścia behawiorystyczne.

Metoda samoregulacji nie skupia się na zarządzaniu zachowaniem, ale na rozumieniu jego przyczyn oraz na redukcji czynników wywołujących trudne zachowania.

 Mit 4:Zdolność dziecka do samoregulacji jest uwarunkowana genetycznie, tak samo jak inteligencja.

Samoregulacji nie determinują geny, chociaż uwarunkowania biologiczne mogą sprawić, że niektórym dzieciom trudniej będzie się nauczyć radzenia sobie ze stresem w życiu.

Mit 5: Samoregulacja ustala się we wczesnych latach życia

Nadmierny stres w pierwszych latach życia może mieć silny wpływ na  reaktywność na stres u dziecka, jednak nigdy nie jest za późno, aby nauczyć się samoregulacji.

Mit 6: Samoregulacja dotyczy wyłącznie radzenia sobie z silnymi negatywnymi emocjami (takimi jak gniew, strach).

Samoregulacja polega zarówno na stymulowaniu pozytywnych emocji (np. zainteresowanie, miłość, szczęście), jak i na niwelowaniu emocji negatywnych.

Mit 7: Samoregulacja promuje rodzicielstwo permisywne

Samoregulacja to proces rozpoznawania i minimalizowania czynników stresogennych, a zasady odgrywają tutaj ważną rolę. Nadmiernie przyzwalające rodzicielstwo w rzeczywistości okazało się być dla dzieci równie silnym stresem, jak rodzicielstwo autorytarne

dr Stuart Shanker